Retrospective: τραβηγμένη μερικά χρόνια πριν, από ένα μεσημεριανάδικο του Alpha. Δεν έχουν αλλάξει και πολλά από τότε: για την ακρίβεια, δεν έχει αλλάξει τίποτα. Εξακολουθούν να προβάλλονται οι ίδιες ηλίθιες εκπομπές, με τα ίδια ηλίθια θέματα…

Έγραφα χτες για τις καταπληκτικές μας επιδόσεις στην Ελευθερία του Τύπου. Σήμερα συνεχίζω με την Διεθνή Διαφάνεια 2010 (η οποία ουσιαστικά μετράει αρνητικά την υφιστάμενη κρατική διαφθορά κάθε χώρας). Και εδώ επίσης κάνουμε αισθητή την παρουσία μας δια των καταπληκτικών μας επιδόσεων, καταλαμβάνοντας την 78η θέση, κάτω από την… Κολομβία, το Τρίνινταντ και Τοπάγκο, την Κούβα (έλεος), τη Ρουάντα, τη Γκάνα, την Τουρκία (αυτό πόνεσε), το Μπουτάν, την Μποτσουάνα και το Κατάρ, ανάμεσα σε άλλες χώρες. Πρώτη σε διαφάνεια είναι η Δανία (η οποία είναι 11η στην Ελευθερία του Τύπου) και 4η η Φινλανδία (η οποία είναι 1η στην Ελευθερία του Τύπου). Το μόνο συμπέρασμα που μπορεί με ασφάλεια να εξαχθεί, είναι πως όταν κολυμπάς στα σκατά, κολυμπάς ολόκληρος, δεν βρέχεις απλά τα πόδια σου. Και απλωτές κάνεις, και μακροβούτια, και απ΄ όλα. Και προφανώς εμείς οι Έλληνες είμαστε και γαμώ τους κολυμβητές (στα σκατά, γιατί στη θάλασσα και στις πισίνες είμαστε τα γνωστά χάλια)…

Και φυσικά η χώρα των απογόνων του Σωκράτη, του Αισχύλου και του Περικλή καταλαμβάνει την 70η θέση, μαζί με την Βουλγαρία. Κοινώς, είμαστε οι τελευταίοι στην Ευρώπη όσον αφορά την ελευθερία του Τύπου (εντάξει, σε πολλά πράγματα είμαστε τελευταίοι, αλλά λέμε τώρα). Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η εμφάνιση ορισμένων χωρών όπως το Μπουτάν, η Μποτσουάνα, το Τογκό, η Παπούα Νέα Γουινέα (!!!), η Τανζανία, το Σουρινάμ, το Μαλί, η Γκάνα και η Ναμίμπια οι οποίες βρίσκονται σε καλύτερη θέση από εμάς. Χώρες δηλαδή που όταν αναφερόμαστε σε αυτές το μυαλό μας μας πάει σε άγριους ανθρωποφάγους  και σε γραφικούς κατάμαυρους ιθαγενείς που χορεύουν τα βράδια γύρω από μια φωτιά αλαλάζοντας, έχουν καταφέρει να διαθέτουν α) σοβαρό Τύπο, και β) ελευθερία του Τύπου. Υποθέτω πως οι κάτοικοι της Μποτσουάνα λένε “και μη χειρότερα”, εννοούν εμάς…

Κάθε φορά που βλέπετε μικρά νερό-χελωνάκια σε πανηγύρια και σκέφτεστε πόσο όμορφα θα ήταν να είχατε και εσείς 2-3 στο σαλόνι σας μέσα σε μια μικρή γυάλα, απλά φέρτε στο μυαλό σας αυτήν εδώ τη φωτογραφία: το μικρό και αξιαγάπητο χελωνάκι έχει κλείσει πλέον 10 έτη ζωής, χρειάζεται δικό του ενυδρείο (του μέτρου τουλάχιστον) με εξωτερικό φίλτρο καθαρισμού και σύστημα αλλαγής νερού κάθε 10-15 μέρες, μερικά κιλά γαρίδες τον μήνα, και καθημερινή “βόλτα” για να πάρει τον αέρα του και να λιαστεί… Και φυσικά θέλει και την ησυχία του, να μπορεί δηλαδή να πάρει κάνα τρίωρο υπνάκο όπου βολεύεται, μέχρι να επιστρέψει στο ενυδρείο του… Υπόψιν, τα ορειβατικά της φωτογραφίας είναι νούμερο 42, έτσι για να έχετε μια ιδέα για το μέγεθος της χελώνας…

“In Athens, I several times had a feeling new to me as a journalist: a complete lack of interest in what was obviously shocking material… Scandal after scandal poured forth. Twenty minutes into it I’d lose interest. There were simply too many: they could fill libraries, never mind a magazine article”.

“The structure of the Greek economy is collectivist, but the country, in spirit, is the opposite of a collective. Its real structure is every man for himself. Into this system investors had poured hundreds of billions of dollars. And the credit boom had pushed the country over the edge, into total moral collapse”.

“I am told 50 times if I am told once that what Greeks care about is “justice” and what really boils the Greek blood is the feeling of unfairness. Obviously this distinguishes them from no human being on the planet, and ignores what’s interesting: exactly what a Greek finds unfair. It’s clearly not the corruption of their political system. It’s not cheating on their taxes, or taking small bribes in their service to the state. No: what bothers them is when some outside party—someone clearly different from themselves, with motives apart from narrow and easily understood self-interest—comes in and exploits the corruption of their system. Enter the monks”.

Αν και έχει γίνει πολύς ντόρος τον τελευταίο καιρό για το άρθρο του Michael Lewis στο Vanity Fair, εντούτοις μόλις πρόσφατα κατάφερα να το διαβάσω ολόκληρο. Αυτό που μου έκανε εντύπωση, είναι το ότι ο αλλοδαπός δημοσιογράφος με μόλις λίγες μέρες διαμονής στην χώρα μας κατάφερε να διαπιστώσει τα εξωφρενικά αυτά χαρακτηριστικά που διαθέτουμε ως πολίτες, τα οποία μας έχουν φέρει στην τραγική θέση στην οποία βρισκόμαστε σήμερα, και τα οποία μετά βδελυγμίας αποκηρύσσουμε κάθε φορά που κάποιος τείνει να μας τα θυμίζει: την λογική του “ο καθένας για πάρτη του και οι άλλοι ας πάνε να πνιγούνε”, την παντελή και πλήρη αδιαφορία για όλα τα εξωφρενικά και απαράδεκτα που συμβαίνουν γύρω μας, και την απίστευτη οργή μας (και την συνακόλουθη απαίτηση για “δικαιοσύνη”) όταν κάποιος απ΄την απέξω (δηλαδή κάποιος “μη-Έλληνας” ή “όχι δικό μας παιδί”) εκμεταλλεύεται το διεφθαρμένο σύστημα μας για δικό του όφελος…

Το (αρκετά μεγάλο) άρθρο περιγράφει πολλά ενδιαφέροντα πράγματα, παρουσιάζει τμήματα συνεντεύξεων με διάφορους σχετικούς και όχι τόσο σχετικούς, κάνει μια αναδρομή στο πρόσφατο οικονομικό παρελθόν της χώρας από την ένταξη στο Ευρώ και μετά, αναφέρεται στο φορολογικό και στην σχέση του Έλληνα με αυτό, και καταλήγει στο μοναστήρι των Βατοπεδινών. Ομολογουμένως ευχάριστο ανάγνωσμα, από την άποψη βέβαια ότι σπάνια διαβάζει κανείς άρθρα με ουσία στα αντίστοιχα Ελληνικά ΜΜΕ (και μιλάμε για το Vanity Fair, ούτε καν για κάποιο μεγάλο έντυπο οικονομικής/ πολιτικής ανάλυσης του εξωτερικού). Στο τέλος βέβαια σου αφήνει μια πικρή γεύση: για αυτόν που ξέρει να διαβάζει και διαθέτει και πέντε δράμια μυαλού, το τελικό συμπέρασμα είναι πως είμαστε καμμένοι από χέρι, πως βάλαμε οι ίδιοι φωτιά στα μπατζάκια μας, και πως δεν έχουμε καμία όρεξη να ρίξουμε πάνω μας νερό για να σωθούμε. Και επιπλέον, οργιζόμαστε με όλους αυτούς που μας λένε μαλάκες επειδή πήραμε φωτιά και τους βρίζουμε από πάνω επειδή έφεραν τα πυροσβεστικά για να σβήσουν τη φωτιά…

Retrospective: Ο Φίδουκλας σε ηλικία μερικών εβδομάδων. Corn Snake και άγιος ο Θεός, αυτά είναι κατοικίδια: ούτε φασαρία, ούτε πολύ δουλειά. Εντυπωσιακότατο και με low profile. Τώρα πια είναι 5 ετών και έχει φτάσει το ένα μέτρο και κάτι. Εξακολουθεί να είναι το ίδιο ήσυχος όπως όταν τον πρωτοπήρα. Το κουφό: πολλοί συγγενείς δηλώνουν την απέχθεια τους για την ύπαρξη του και αρνούνται να πατήσουν σπίτι όσο βρίσκεται και ο Φίδουκλας εντός (δε με χαλάει). ΟΛΟΙ αυτοί βέβαια μου έχουν ζητήσει επανειλημμένα δέρμα από το φίδι, επειδή και καλά φέρνει γούρι…

Retrospective: Οι γάτες γουστάρουν να κάνουν ότι… γουστάρουν. Αν τύχει πχ να βρεθούν πάνω σε ένα γραφείο και ξαφνικά τους έρθει η επιθυμία να ρίξουν έναν υπνάκο, τότε πολύ απλά θα ρίξουν έναν υπνάκο. Εαν η παρουσία σου τις ενοχλήσει, θα φροντίσουν να σε ενημερώσουν. Αν η παρουσία σου δεν τις ενοχλεί, δεν θα ασχοληθούν καν μαζί σου. Οι γάτες είναι τελικά και γαμώ τα ζώα…

Η εκτίμηση μου για τους Έλληνες συμπολίτες μου προσεγγίζει το μηδέν. Ο μόνος λόγος για τον οποίο δεν έχει χτυπήσει ακριβώς μηδέν, είναι επειδή υπάρχουν ακόμα κάποια άτομα τα οποία (θέλω να πιστεύω) ανήκουν στην κατηγορία αυτών των ανθρώπων που αντιλαμβάνονται πόσο σημαντικό είναι να πράττεις αυτό που πρεσβεύεις. Κάθε τόσο όμως, αντιλαμβάνομαι  (με μάλλον άκομψο τρόπο) ότι ακόμα και ανάμεσα σε αυτά τα άτομα τα οποία εκτιμώ, υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι δεν διαφέρουν σε τίποτα από όλους αυτούς που λένε χίλια μύρια σωστά, αλλά οι ίδιοι, όταν έρχεται η ώρα να πράξουν, κάνουν ότι κάνουν και οι άλλοι: κοιτάνε την πάρτη τους, πως να τα κονομήσουν, και πως να βγουν λάδι χωρίς να τους πάρει κανείς μυρωδιά. Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις πραγματικά δεν ξέρω αν πρέπει να χαρώ (επειδή επαληθεύεται η γνώμη μου για τους Έλληνες συμπολίτες μου) ή να στεναχωρηθώ (επειδή ακόμα ένας άνθρωπος που εκτιμούσα αποδεικνύεται μια από τα ίδια).

Παρ΄ όλα αυτά, η απορία μου παραμένει: Γιατί είναι τόσο δύσκολο να πράττεις αυτά που πρεσβεύεις; Όταν από το πρωί ως το βράδυ μιλάς και γράφεις για την οικονομική κατάσταση της χώρας, εξηγείς τι είναι αυτό που φταίει και αναλύεις τι είναι αυτό που πρέπει να αλλάξει τόσο σε συλλογικό όσο και σε ατομικό επίπεδο για να μπορέσουμε να πάμε μπροστά σαν χώρα και σαν άνθρωποι, λογικό είναι να υποθέσουν αυτοί που σε διαβάζουν ότι πράγματι κατανοείς και ενστερνίζεσαι αυτά που γράφεις και λες. Ε όταν μετά σπάει ο διάολος το ποδάρι του και ο αναγνώστης ανακαλύπτει ότι όταν δεν γράφεις και δεν κηρύττεις όλα αυτά τα ωραία και όμορφα, πας και “επιχειρείς” με τον πλέον ύπουλο, ημι-παράνομο/ ημι-νόμιμο τρόπο που έχει εφευρεθεί τα τελευταία 40 χρόνια, εκμεταλλευόμενος χιλιάδες ανθρώπων τάζοντας τους τρελά κέρδη με μηδέν κόπο, προσδοκώντας χοντρά λεφτά για πάρτη σου, τα οποία προέρχονται από την συνεχόμενη ροή μετρητών από “κάτω” προς τα “πάνω” σε ένα κλειστό κύκλωμα κυκλοφορίας χρημάτων το οποίο για να επιζήσει  απαιτεί την συνεχή ανατροφοδοσία με νέα θύματα, τότε τι ακριβώς περιμένεις να σκεφτεί για σένα ο άμοιρος αυτός αναγνώστης; Στην καλύτερη περίπτωση θα σκεφτεί πως δεν διαφέρεις σε τίποτα από αυτούς που κατηγορείς…

Εντάξει, από όπου και να το πιάσεις είναι κορυφή. Το HTC Desire HD απλά δεν παίζεται. Μπορεί βέβαια να μοιάζει περισσότερο με mini pad παρά με κινητό τηλέφωνο, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία: αυτό που μετράει είναι το ότι απλά ΤΑ ΣΠΑΕΙ. Για μια ακόμα φορά όμως, το ζήτημα της μπαταρίας περιπλέκει τα πράγματα. 1230 mAh είναι αρκετά για να κρατήσουν ζωντανό αυτό το θηρίο με τον επεξεργαστή του 1 GHz και την οθόνη των 4.3 ιντσών; Γιατί άμα είναι στα μισά της μέρας να σου σβήνει, τότε να τον βράσω και τον επεξεργαστή, και την οθόνη…